«Πώς μπορείς άραγε να καταστρέψεις κάτι που είναι ήδη κατεστραμμένο; Ι Wonder!»

Ο Αρτ-Ατάκ αναρωτάται…

Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν απαντά:

«Υπάρχει ένας πίνακας του Klee, που τιτλοφορείται Angelus Novus. Δείχνει έναν άγγελο που λοξοκοιτάζει, σαν να αποστρέφει το βλέμμα από κάτι. Τα μάτια του είναι ορθάνοιχτα, το στόμα του χάσκει, τα φτερά του τεντωμένα. Να πώς μπορούμε να εικονίσουμε τον άγγελο της ιστορίας. Το πρόσωπό του είναι στραμμένο προς το παρελθόν. Εκεί όπου εμείς βλέπουμε μια αλυσίδα από γεγονότα, αυτός βλέπει μόνο μια καταστροφή, που στοιβάζει συντρίμμια το ένα πάνω στ’ άλλο και τα ρίχνει στα πόδια του. Ο άγγελος θα ήθελε να παραμείνει εκεί, να αναστήσει τους νεκρούς και να συναρμολογήσει τα θραύσματα! Αλλά, νά, η καταιγίδα έρχεται από τη μεριά του Παραδείσου και πέφτει στα φτερά του με τέτοια ορμή που δεν μπορεί πια να τα κλείσει. Τον σπρώχνει ασυγκράτητα στο μέλλον, όπου έχει στραμμένη την πλάτη του, ενώ ο σωρός των ερειπίων που βρίσκεται μπροστά του υψώνεται ως τον ουρανό. Αυτή την καταιγίδα εμείς την ονομάζουμε πρόοδο.»

Θέσεις για τη Φιλοσοφία της Ιστορίας, ΙΧ

Antoine-Francois Callet, Saturnalia
Paul Klee, Angelus Novus

[αργότερα, θα ανεβάσω και εικονογράφηση, τώρα δεν προκάμω]

[property of a gentleman]